Rozważanie drugie

W Duchu i prawdzie


„Nadchodzi jednak godzina, nawet już jest, kiedy to prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w Duchu i prawdzie, a takich to czcicieli szuka Ojciec. Bóg jest duchem; trzeba więc, by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie”.
J 4,23-24
2
Uwielbienie jest czymś głębszym niż tylko słowami, które wypowiadamy, choćby były najpiękniejszymi zdaniami. Prawdziwe uwielbienie wypływa z serca, rodzi się w głębinach ducha – tam, gdzie Duch Boży spotyka się z naszym duchem. Głębia Bożego Serca przyzywa głębię serca człowieka.
Uwielbienie jest konsekwencją dostrzeżenia Boga, który przychodzi – nie tylko w rzeczach wielkich i wzniosłych, ale nade wszystko w prostych sytuacjach dnia codziennego. Ten bowiem, kto żyje w Bogu, widzi Go wszędzie i we wszystkim.
Bóg jest Tym, który pragnie przemieniać Twoje życie. Kiedy oddajesz Mu chwałę, Duch Święty otwiera Twoje serce na przyjmowanie Jego łaski. Ale to nie Twoje odczucia, emocje czy przeżycia na modlitwie zmieniają życie, lecz prawda. Kiedy w Twojej modlitwie zabraknie prawdy, stanie się ona karykaturą uwielbienia i możesz rozminąć się z Bogiem, który przychodzi.
Najważniejszym w uwielbieniu nie jest wytworzenie pięknego klimatu, troska o odpowiedni dobór słów, o to, by dobrze wypaść przed wspólnotą czy lepiej się poczuć. Najważniejszym jest prawdziwe spotkanie z Bogiem.
• Na czym najczęściej koncentrujesz się w czasie modlitwy uwielbienia?
• Na ile jesteś prawdziwy przed Bogiem?
Dzisiaj nie bój się być prawdziwym na modlitwie. Mów do Niego prostymi słowami, ale z serca.